उजाड हृदयको उदास गल्लिबाट युगौं पहिले उडेर गएको थियो एउटा विवश चरा ! बादल फाटेर चकमन्न आकाश खुलेको दिन कतै दूर क्षितिजमा निर्निमेष हेरिरह्यो भने देखिन्छ रे आँशुले लत्पत एउटा आकृति ! हुन पनि सक्छ नहुन पनि सक्छ तिम्रो यादमा भिजिरहने मेरो आँखाको परेला सायद त्यही अभागी चराको प्वाँख हो !
